من به بغض تمام قناری ها نمی اندیشم در بغض کوچک تو فسرده میشوم از جهانی نابینا آنقدر کودکانه می توان شادت کرد که پژمردنت به یقین مرگ زندگیست با حس دست گرمی داغ میشوی با حس دست سردی گرم انجماد نگاهت به یقین پایان زندگیست در چشم انداز پیچ و خم آنچه بگذشته خیره مانده ای. ..و نگاهت در تلاق

      دنیا پر از غم میشود وقتی نباشی دنیای ماتم میشود وقتی نباشی هر شب کنار سفره ی ما یک ستاره از جمعمان کم میشود وقتی نباشی آن شیر مردی که، علمدار خدا بود با چاه همدم میشود وقتی نباشی دیگر بساط کوچه گردی و غریبی دارد فراهم میشود وقتی نباشی آن زانویی که، کوه را، از پا در آورد چون قد تو خم میشود وقتی

سکوت می کنم! 

وقتی ساز زمانه کوک نیست 

وقتی دلیلی برای خندیدن نمیماند 

وقتی نمیشودبه آرزوهارسید 

بگذار تمام حرفها !

سهم کسانی باشدکه این روزگار 

بر وفق مرادشان بود. ...